Basitlikten kurtulma çabaları katmış tozu dumana.
Tatlı berduşların sapık naraları eşliğinde, şehrin sokaklarında sevişen üç kuruşluk gergin ruhların ağında...
Hayatları talan etmek uğruna piyasaya sürülmüş yan sanayi aşklar..
Islakken güzelsiniz de ya kuruyunca damaklar?
Lezzetinizden şuphem yok ama her seferinde basmasanız damarıma..

Ve elbette buldukları her deliğe budala öğütlerini sığdırmaya çalışan 55 ekran kadrajlı animatör yazarlar. Avare olasım var dizelerinizde. Bana muhteşem şeyler yaşatsanız da sizi sevmiyorum. Asla dokunamayacak olduğunuz kanatlarımı her gün sizin için de opüyorum.

Ve beni bana düşürebilecek kürk mantolu adam.. Artık ağlayamadığını bilmek ne büyük armağan! İntihar edenlere değil, etmek isteyip de edemeyenlere acırdın hep sen.
Tribünlerdeki sövülesi izleyiciler; parmak kaldırsın aranızda akordeon çalmayı bilenler. Kürk mantoluyu mutlu etsin kadın gibi hissedenler.

Ateşten olan dondurmayı yiyemezmiş. Tarafımdan ısırılmayacak olmanız ne büyük hezimet. Baktıkça bazılarınıza içim acırken -acımaz da kanarken- kanatlarım ve fotoğraf makinem. Bu kadarım ben.

"Gökdelenler arasında radyodan bir ses geliyor,
Bir kadın...
5 katlı bir evin 4. katında
Temizlenmesi zor en uç köşenin uğraşında,
Ayagı kayip düşüyor,
Ölüyor...

Şimdi gökdelenden izlerken boğazı,
Yanında uçan martıya dokunmaya çalışan bir adam.
Ayağı kayası var...
150 katlı bir gökdelenin,
150. katında..."

üçümüz de aynı karede olacağızdır senin için. Fotoğrafımızla yazı yazabilmemizin şerefine..
şerefe!

Bakıyorum, düşlüyorum ve görmelerini sağlıyorum..
Aklımdan geçen her ayrıntıyı sonsuzluğa armağan ediyorum, fotoğraflarım ile. Zaten olan bir insan bedenini, kafamda tekrar yaratip, bunu o bedene beğendirebiliyorum.
Yaptığım iş bu; herkesin odasına asmak isteyeceği bir aynayım ben.

Günaydın;

kasım sabahı,

martılar,

Sıcak poğaça ve çay!